Για δεύτερη φορά μέσα σε αυτές τις μέρες, διαβάζω την "είδηση" για "ποντικούς" στο Μουντιάλ. Αυτή τη φορά "θύματα" ήταν οι παίκτες της ελληνικής εθνικής ομάδας.
Εδώ οι 2 ειδήσεις:
Γέμισε "ποντικούς" η Νότια Αφρική (ΝΕΑ, 29 Μαϊου)Λήστεψαν τους διεθνείς (sentragoal.gr, σήμερα, 10 Ιουνίου)Ομολογώ, ότι την πρώτη φορά που διάβασα τον τίτλο της είδησης, νόμισα ότι αναφερόντουσαν σε κανονικά ποντίκια και όχι σε κλεφτρόνια.
Τα Νέα ξεκινάνε την είδηση γράφοντας "Πλήγμα για την αξιοπιστία των Νοτιοαφρικανών". Και προς το τέλος, περιγράφουν τις οδηγίες των Αμερικανών προς τους ταξιδιώτες τους στη Ν.Αφρική για το Μουντιάλ.
Δεν καταλαβαίνω την έκπληξη, ούτε τη "δαιμονοποίηση" των Νοτιοαφρικάνων.
Σε μια χώρα, που πέρα από τα αστικά κέντρα, το ρεύμα, το νερό αλλά και η δουλειά και το φαγητό είναι ευσεβείς πόθοι, γίνεται μια διοργάνωση δισεκατομμυρίων δολαρίων.
(δείτε μια περίληψη στο
άρθρο της ημερησίας).
Κατεβαίνουν παίκτες οι οποίοι (οκ, εννοείται όχι στο σύνολο τους, ένα μεγάλο όμως μέρος) αμείβονται με τεράστια ποσά. Και τουρίστες, οι οποίοι για το ταξίδι θα ξοδέψουν χρήματα τα οποία μπορεί και να αποτελούν το εισόδημα μιας ολόκληρης ντόπιας οικογένειας για ένα χρόνο -μη λέω και λίγα.
Δεν είμαι ενάντια στη διοργάνωση του Μουντιάλ, αλλά ας το βάζουμε στη σωστή του βάση και ας βλέπουμε το σύνολο και όχι μόνο όσα μας βολεύουν.
Για να εξυπηρετηθούν πολιτικές και οικονομικές σκοπιμότητες, μια φτωχή χώρα -ή τουλάχιστον με μεγάλο μέρος φτωχού πληθυσμού διοργανώνει μια χλιδάτη φιέστα.
Είναι λογικό, αυτό να αποτελεί πρόκληση για το μεγαλύτερο μέρος του ντόπιου πληθυσμού και φυσικά "ευκαιρία" για κάποια "εύκολα" λεφτά.
Στην τελική, αυτό δεν είναι και το πρόταγμα του καπιταλισμού; "άδραξε την ευκαιρία που θα βρεθεί μπροστά σου";